ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΣΤΟΥΣ ΣΧΟΛΙΚΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ

του Γιώργου Λιακόπουλου

 

Οι χώροι του σχολείου από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους ήταν ιεροί .

 

Ήταν ιεροί γιατί το σχολείο υπήρξε ο βασικός πυλώνας της διαμόρφωσης εθνικής συνείδησης και της εξάλειψης του αναλφαβητισμού

 

Τώρα το σχολείο της υπαίθρου έγινε το ξεκάθαρο σύμβολο της δημογραφικής μας συρρίκνωσης.

 

Οι μόνιμοι κάτοικοι αυτών των κοινοτήτων σε μια προσπάθεια να ξορκίσουν την ερημοποίηση , αλλά και να αποδείξουν ότι ο τόπος τους είναι ζωντανός, χρησιμοποιούν τους σιωπηλούς αυτούς χώρους του κλειστού σχολείου για το πανηγύρι του καλοκαιριού.

 

Πάντοτε είχα την απορία αν σ’αυτά τα γλέντια που γίνονται στο προαύλιο του σχολείου άραγε αναδύονται συναισθήματα που παραπέμπουν στην παλιά συνύπαρξη :

• το συναίσθημα της νοσταλγίας που φέρνουν οι αναμνήσεις των σχολικών χρόνων.

• Ή το συναίσθημα της μελαγχολίας που φέρνει η μεταμόρφωση του ζωντανού πυρήνα της κοινωνίας που ήταν το σχολείο ,σε ένα βουβό χώρο.

 

Τώρα πια ,ο άλλοτε πειθαρχημένος χώρος του ανοικτού σχολείου ,που είχε ωράρια , κουδούνι για την τάξη ( είναι εξαιρετική η λέξη τάξη , γιατί παραπέμπει στο ΟΡΙΟ που υφαίνεται στο σχολείο) ,το πανηγύρι έχει ανατρέψει τη δομή του σε αντίθετες πρακτικές ! Ο χώρος πλέον κατακλύζεται από δυνατή μουσική ,από αλκοόλ ,από φωνές και από χορούς.

 

Η κοινότητα την «απώλεια » του σχολείου που μπορεί να ήταν και αιτία πένθους ,την εχει μετατρέψει σε γλέντι προκειμένου να αναπληρώσει την αίσθηση του κενού που φέρνει η ίδια η απώλεια.

 

Και όταν τελειώσει το καλοκαίρι ,θα τελειώσουν και τα χοροπηδήματα του πανηγυριού.

 

Όμως ,οι τοίχοι του σχολείου , θα συνεχίσουν να κουβαλάνε τη θλίψη της εγκατάλειψης.